" به حتم زیر ِسرِ مسعودبهنود است"
حساب بانگی ِ شعر وترانه مسدود است
مجال ِاجتماعی ما نیز محدود است
نه اینکه مسئله مائیم در جهان ِ هنر
تمام ِ مسئله،امروز بود و نابود است
نجُسته آب ِگوارایی از دماوندش
هوای کلان شهرِادب،همچنان دود است
به این شرایطی که حاکم است بر عالم
گمان ِ ابتکار ِ عمل؛دست محمود است
به انتهای این لبه از پرتگاه ِ خیال
فضای فرامرزی عالم،مه آلود است
به آزمون ِسیاست و فرهنگ و آزادی
بشربه پیچ و تاب ِ راه چاره،مردود است
متاع ِعشق ندارد دگر به عالم ؛سود
تجارت ِ کالای ِ اطلاع ،پُرسود است
مجله ها،روزنامه ها و اینترنت
به انتشار شعر من،اگرچه موجود است
هنوز شعر ِمرا چاپ نکرده اند،امیر!
به حتم؛ زیر ِسرِ مسعود بهنود است.
اصغردرویشی(امیر)-تابستان 89
"سپاس "
تقدیم به مردم شریف و خونگرم هرمزگان وبه همه عزیزان و نزدیکان و دوستان در بندر عباس و هرکجای میهن سربلندم ایران که بر بنده منت نهاده و در جریان هشتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی لطف و عنایت خود را به این بنده حقیر گسیل داشتند و درویشی رادر جهانی ازآشوب با قدمی یا قلمی یا دِرَمی یاری نمودند.
دوستان از لطف و احسان شما متشکرم
ای عزیزان از شما هریک جدا متشکرم
از جوانان غیور و مردم این مرز وبوم
وز حکیمی ساکت و بی ادعا متشکرم
ای به فضل و دانش و عشق و هنر آراسته
ای پدر! ای معدن عشق و صفا متشکرم
هرکسی منت نهاد ازسویی ازاین آب وخاک
هرکه برمن لطف کرد از هرکجا متشکرم
هر که رای انداخت در صندوق ها با نام من
از رفیق و دوست و نا آشنا متشکرم
درستاد نشرافکارم جوانان ساعی ا ند
ازصمیم قلب ، از این بچه ها متشکرم
من هواداری ندارم غیر از این آزادگان
مرحبا بر سرو آزاد ورها متشکرم
ضربه خوردم ازرفیق نیمه راه ونارفیق
از رفیق ابتدا تا انتها متشکرم
دشمنان من به سویم سنگها انداختند
از خدا از اینهمه دفع بلا متشکرم
خیل بدخواهان خود را گرچه من بخشیده ام
لکن از این حاسدان تاهست نامتشکرم
بعضی از جریان ها از ما حمایت کرده اند
از عموم خلق وآن جریانَها متشکرم
از خرد ورزان و استا دان و دانشگاهیان
از عزیزان در تمام حوزه ها متشکرم
از رقیبان بزرگ صاحب اندیشه ام
از بیان وطرح آن اندیشه ها متشکرم
بس کبوتر آمد و بر بام درویشی نشست
از کبوترهای این بام و هوا متشکرم
من به تکلیفم عمل کردم به هرصورت امیر!
این هم از توفیق حق بود ازخدا متشکرم
اصغردرویشی (امیر)
بندر عباس -اسفند ماه 86
«درد عشق»
دردی که به هیچ روی درمانش نیست
جز وا ژه’ عشق هیچ عنوا نش نیست
یارای گرفتن زر ا ز کانش هست
پروا ی گرفتن تن وجا نش نیست
«مرد عشق»
این فصل به ختم روزگار می انجامد
وصلت که به آن د یار می انجامد
این شیوه که باز هم گرفتی در پیش
از نو به ظهور شهریار می انجامد
اصغردرویشی[امیر)-بهار85
"شاد باش نوروزی به فارسی دانان جهان" یکان یکان ِ روزها بر ا یتا ن نو روز و نو روز ِ با ستا ن به بوستا ن ، پیر و ز به بلبلان ؛ گاه گاه ِ زندگا نی خوش و در جهان ِ تازه ، تازه زندگی، بهروز به خو ا نند گان ِجان ِ پارسی گویش د ر و دِ نور و ز ییَ از فارس ِ ا مروز زآب و خاک ِسرزمین ِ زندگی زایش ز نیلی ِ دل ِ دریای ِ پارس، پاره ی روز ز سیر وسرکه و سمک و سنجد وسمنو ز سیب و سکه ،سکه ی پُرارزش دیروز به پور ِ من که زاده در اوان ِ فروردین ز آتش ِدل ِخورشید ؛ نور ِجا ن افروز هزاروسیصد و هشتادو هفت خورشیدی به گاه نا مه ی خیام ،در دهمین روز نگاه ِ گیتی آ فر ین به " آریا پاشا" به میر ِ نو ر و ز ی ِ بهار ِ فر د ا روز گسیل ِزنده و برخطّ ِ شاد باشِ" امیر" به پارسی ز با نا ن ِ تارگرد ِ بروز
اصغردرویشی(امیر) بندرعباس- یکم فروردین 1388 خورشیدی
"دم ِ شما گرم" دم ِ شما گرم، آزاده مرد و زنان! دم ِ شما گرم! نفسهای ما درون سینه ها حبس است دم ِ شما گرم ای مردم لیبی! خروشتان نرم ! آزادگان جهان! خشونت ممنوع! که این شیوه شیوه ی حکام جبّار است سلاح ِمبارک وسرهنگ قذافیست! اصغردرویشی(امیر)- اسفند89
" هوادار ِوطن"
آنچه دشمن پی آنست دل ایران است
ضربه بر بیخ و بن مستقل ایران است
چشمه سار هنر و مهد تمدن سازیست
عالم از اینهمه تابش خجل ِایران است
باغ ِاندیشه که گل کرد به خون شهدا
ریشه اش پیشرو آب وگِل ایران است
ای کلان شهر نشینان ِ هوادار وطن
با شما روی خوش معتدل ایران است
گل بکاریدبه میهن چو امیرالشعرا
جلوه ی حُسن ِخدا محتمل ایران است.
امیرالدین اصغردرویشی(امیر)- بهمن89
"آزادی مصر"
گرفته بوی نفسهای مصر، سینه ی ما
غم ِ رهایی است ؛ شعر ِ آدینه ی ما
صدای خاور میانه صوت ِ آزادیست
خروش منطقه از شراب ِ پارینه ی ما
صفای صبح روشن ازشکست حَصرِشبست
گل ِ رهایی آرزوی دیرینه ی ما
طلوع خورشید رهاییست ؛ درویشی!
صفای ِ آفتاب دارد آیینه ی ما
امیر! گل کردن انسان به آزادیست
گرفته بوی نفسهای مصر سینه ما
اصغردرویشی(امیر)- 22/11/89
جمعه 11 فوریه 2011
میدان التحریر
(الشعب یرید اسقاط النظام)
شرِّ مبارک ، تمام هم نمی شود
آقاحریف ِاین قیام هم نمی شود
مردم که خواهان ِرفتن ِمبارکند
شَعب ِخُروشنده رام هم نمی شود
حکام گفته اند؛ آرام می روند
ملّت به این وعده خام هم نمی شود
با این تکانی که خورده مصردرجهان
دیکتاتوری دگر نظام هم نمی شود
انگار درمصر انقلاب مردمیست
تسلیم محض اسلام هم نمی شود
مبنای همگرایی ِ خیزش،رهایی است
راضی به ماندن ِ حکام هم نمی شود
میدان تحریر مملو از مخالف است
تیغ ِ رئیس،در نیام هم نمی شود
میدان حرّیت و آزادگی تهیست
ازمصریان کسی امام هم نمی شود
انگار تا من نروم سوی مصر،امیر!
شرِّ مبارک ، تمام هم نمی شود
اصغردرویشی(امیر) -16 بهمن 1389
می خواستم
می خواستم بنویسم
می خواستم بنویسم
که زنده ام هنوز
آه! عجب شانسی دارم من!
نوک قلم شکست
می خواستم همه بخوانند
می خواستم همه بدانند
که تابنده ام هنوز
آه! عجب شانسی دارم من!
برق وجودم رفت
شمع وجودم را برافروختم
به سیاهی شب
درهای آتش را
هم
باد به رویم
بست
آه !عجب شانسی دارم من!
می خواستم ببینم
می خواستم
چهرِ آزادی خود را
در جنگل آینه ها
ببینم
"جنگل آینه ها
به هم در شکست و
رسولانی خسته
براین پهنه ی نومید
پدیدار شدند"
آه! عجب شانسی دارم من!
می خواستم
تجربه ی
لحظه های
عاشقانه ی
عمرم را
به داربست ابدیت
رج بزنم
که تارو پودم از هم گسست
آه !
آه !
آه !
عجب شانسی دارم من!
بندرعباس-شهریورماه 1389
"اوصاف حضرت امیر(ع)"
کار ا ست ؛ برترین استراحت امیر
در راه حق،سپردنِ جان راحت امیر
بیهوشی ِ ناشی ا ز حضور در نما ز
راهی به جرّاحی جرا حت امیر
خدمت به ضعفا افتخار و یک قدم
در راه ِ غیرِ حق زدن،قباحت امیر
یک جوعدالتش زکف نمیرودبه باد
از کل ِ کشتزار پُر مسا حت امیر
نهج البلاغه کیهان ِحق شناسی است
پرواز در فضا ی آن سیاحت امیر
باران رحمت حق و دریای حکمتش
اینهاست مشرب باغ رواحت امیر
خوش میدرخشدبه زمین وزمانه ها
رنگین کما ن ِ آسما ن ِ ساحت امیر
در حدِّ استطاعت ِ طبعم گرفته ام
وامی به بهره ی کم ازفصاحت امیر
دیوان شعر من به نام او مزین است
بویی اگر بُرده از صراحت امیر
این برگ سبز تحفه ی درویش بینوا
تقدیم می نما یم به ساحت امیر
در آرزوی گذار نسیمی نشسته ام
از بهجت برآمده از ریاحت امیر
دنیا و آخرت کفاف می کند تو را
یک دانه رُطَّب ِ نخل ِ فلاحت امیر
درویشیا عاشقی بس است در جهان
بر کا شفا ن ِ معد ن ِ ملاحت امیر
بندرعباس_27/05/1388
" خزان گل سرخ "
چه کسی او را کشت؟
به چه جرمی آخر؟
چه کسی بود خود آنکس که تفنگی برداشت
ناجوانمردانه
قلب او را بشکافت؟!
تیر از جانب کیست؟!
چه تفاوت دارد
قلب را بشکافد
از جلو یا از پشت؟!
چه کنم با این درد
چه نمایم با خویش؟!
من نمی دانستم
که به این بوم کهنسال هنوز
چون تو نامرد حقیری می زیست!
تن بسیار ضعیف زن گریانی را
ارغوانی گرداند لگد یک سرباز
وتن یاس سپیدی آزرد
با فرود یک مشت
چه کسی بود تبر را برداشت
سرو سرسبزی را
_با چنان قامت بالا وبلند_
اینچنین نقش زمین گردانید؟!
به چه جرآت پاییز
ازسرو شاخ درخت امّید
گل سرخی را چید؟!
بندرعباس_آذر ماه 1388
"آن روزها"
یکسال از آن روزها گذشت دوستان!
آن روزهای پُرامید رفت ، دوستان!
معلوم شدکه ما سرِکاریم از نخست
ابهام ِ آن غبارها نشست ،دوستان!
گفتندپشت این صحنه مردمندوبس!
مردانه مردمی بودو هست دوستان؟!
بی سروولاله ،صفایی بسیرِباغ نیست
انگیزه ای نمانده به گلگشت ؛ دوستان!
با مرگِ سرو ولاله ، وطن گشت لاله زار
بغض و غرور میهنی شکست ، دوستان!
فریاد ِ بودنمان ، د ر حضورِ سبز بود
آنهم به این دسیسه ها گسست دوستان!
تدبیر تازه به آمایشِ این جبهه چیست؟
اینگونه که نمی توان نشست ، دوستان!
بندر عباس21 خرداد 1389
گه می نگرم به خویش و گاهی به افق
گه گاه به چیز دلبخواهی به افق
جز منظره ی غروب جمهوری نیست
برنامه ی پنجم از نگاهی به افق
"افتخارات درویشی " برای من افتخاری فراتر از این نیست فراتر از قلم زدن به ساحت دین نیست به ما نه کسی افتخار می دهد نه مدال بلندی ِ درویشی ازجناب فرزین نیست مرا که شاعر قرن بیست ویکم هستم دگر حاجتی به ننگ آن عناوین نیست بلندی از داغ ِ بلندان طلب کردم که برسفلگان خاک هیچ تضمین نیست بخانه ی عشق و اندیشه ساکنم عمری به کاخ مجلّلِّ تو جای مسکین نیست مباد حاجتیم به تایید چون تو خسی که انتظاری ازنیش ِخارجزکین نیست نه دل شریک اینکارمی شود نه سرم بهیچ روی مرا با تومیل تمکین نیست مراکه اطلسِ فرهنگ ناب ایرانست نیازیم به اجناس بُن جُلِ چین نیست چه انکار آفتاب می کنی تو رقیب که روشنتر از بیان امیرالدین نیست "به روز واقعه تابوت ما زسرو کنید" که آن سروسهی قامتم به بالین نیست جهانی از شعر ِمن ِ بندری سرمست به پیشانی بندرعباس جزچین نیست هدایت تو مدعی از حق طلب کردم دعا نمودم و از دهان تو آمین نیست چه رنجها می کشم از دست نادانان به ظلمتکده ها پرتو براهین نیست چه لذتی نهفته در نیش زنگیِ مار؟! که جان دردمند مراهیچ تامین نیست تهیست مجموعه ای که بینهایت تست برادر من کار تو قابل تحسین نیست امیر امشب بسوزتا سپیده ی صبح! اگر معلمی کار تو غیر ازاین نیست بندرعباس - دیماه 1388
" اتاق فکر درویشی "
شان چون ما ملتی آزاده اینها نیست نیست
این چنین رفتارها شایسته ی ما نیست نیست
"هرکه باما نیست ضد ماست" اصلی باطلست
آنکه با حق بد کند البته با ما نیست نیست
طرح تحقیر اولو الالباب بابی تازه است
نقشه ی این راه از انسان بینا نیست نیست
ساحت آزادگی میدان عشق و بندگی است
قله ای جز بندگی را این بلندا نیست نیست
هرطلوعی راغروبی هست وهراوجی فرود
شاه رفت و ماه رفت وجاه مانا نیست نیست
هرچه این سی سال بالا می رویم از پلکان
جای ما بر نردبان رشد اینجا نیست نیست
احترام حاکم عادل به مردم واجب است
برعدول از عدل او ؛ اذکارپروا نیست نیست
راه ما آزادی و عزَت به راه انبیا ست
دعوتی اینگونه برحق است وبلوانیست نیست
روز روشن قلب ها را می شکافد با تفنگ
خلق می بینند و می گویند از ما نیست نیست
بر نمی تابد ستم را هیچ کس با هیچ روی
پافشاری برحقوق خویش غوغا نیست نیست
جای بحث و نقد می باشد امیرا کلبه ام
این اتاق فکر جای جنگ ودعوانیست نیست
اصغرامیرالدین درویشی(امیر)
23/09/1388 هجری شمسی
************************* من نام خلیجی ا م "امیرا لشعرا"ست نام د گرم چو بندری ها "غوغا" ست عنوان " سلحشور" سخن بیخود نیست یک عالم ویک " امیرالدین " تنهاست ************************* **ایرا نی و شهروند بند ر ِ عباسم** **نه نخبه ی نخبه نه عوام الناسم** **جنس سخنانم نه طلایی نه مسیست** **شرمنده به این یک قلمش الماسم** ************************* ***دروسعت دریای سخن گم هستم** ***در خشکی و آب بین مردم هستم** ***گویند امیرا لشعرا یم به خلیج** ***من شاعرقرن بیست ویکم هستم** 
"صلح نوبل " اوبا ما! باراک حسین اوباما! صدای مرا می شنوی؟! می شنوی یا نه؟! منم امیرالدین امیر سلحشور سخن نیز به من می گویند همان کسی که یک نام دیگرش غوغاست ومن ازدهِ گستوک زرملک هستم اصغرامیرالدین درویشی اصیل صدای آزاد من از پارس می آید از ایران نه پایتخت یا اصفهان و یا شیراز که از سواحل خلیج فارس می آید امیرالشعرایم از مُلکِ خلیج ندای من از بندر ِعباس می آید. به خاک و خونش افتاده با گلوله ی زور و از لوله ی تفنگ انگ تنگ نظر ان به شلیک مستقیم چند تن مزدور ندای آزادی من هم به هرمزگان به خاک و خون خفت در سواحل ایران. دوسال پیش یک نفر را صدا کردم دومتر فقط دو متر فاصله بین من و او بود صدای مرا نمی شنید نه می شنید _ وبعد به تحقیق فهمیدم _ نمی خواست بشنود فقط بلف می زد نمی شنید شکستنم را _بلا نسبت _ به زیر سم الاغ چموش برزینش به زیر پا نهادن غرور انسان را لگد مال که می کرد هیچ پزمیداد. خدا بگسلد ازهم تاروپودش را! به خدا می دید ولی نمی دید شعور تو انسان را مقابل چشمان خویش صدای شکستن تورا تماشا می کرد خودش می شکست کاش می دیدی چگونه بین این همه آدم حاشا می کرد خدا می داند چه حظی از تماشا ی صحنه ها می برد ولی نمی دید و همچنان نمی بیند نمی دید مرا که مانند سرو سهی مقابل او راست بودم ؛ دولا نه درست خیره شدم به آن مرد در چشمش دقیق شدم وبادست اشاره کردم نمی بینی؟! مرا مرا نمی بینی؟! چقدر بی عاطفه برگشت رفت بی همه چیز! رفت بدون کوچکترین نگاه به من اگر بگویم که پلک زد به مولا نه. فقط مبالغه می کرد در سخن رانی که من خادم این ملتم ودیگر هیچ. خدای من تمام واقعه با اینهمه دلامب ودلومب وبا ظاهر بسیار خوب و عامه پسند فقط نمایش بود. فقط نمایشی کنار ساحل دریا فقط یک نمایش خیمه شب بازی بود تمام ماجرای انتخاب بازی بود شرایطی به گسترش دام یا پاپوش و گلگشت مستی بهار بی آغوش چه انتخاب هشتم مجلس برای مستقر شدن به پشت توپخانه _نه خانه ملت که به دروغ می گویند_ چه انتخاب مرد دهم برای کاخهای نیاوران و سعد آباد که گل گمشدگان ِ در خاک پنهانش شبیه بلبلان دلشکسته درنهایت سوز هنوز هم گریه می کنند و می مویند. صدای مرا می شنوی یا نه اوباما! تورا که صلح نوبل می دهند سیاهپوست بلگوش به خاطر مانه بخاطر این سیاه های بندر عباس برای ساخت غلاف تیغه ی الماس تو از کجا کاخ سفید از کجا" باراک"؟! دموکرات نبهر ه رنگ نیجریه ای! خوشم آمد از مرام تو "حسین "آقا بدم آمد ه ازهر بلف زنی کذّاب وهرکه قسم خورد ه ولی نیست "اوبا ما" اگر چه ورشکسته ی معروف دنیایی دلارها را بده به ما به آنها نه به این زیر دستها به آن بالا نه که در صلح گفته اند نوبل مال تو نیست حسودیت می شود تو هم به من آخر اگر مرا بشناسی به تمدن کهنم وبا اینهمه ثروت به این کهن بروبوم به ویژه به منشا تمدن بشری همان خلیج فارس که حرص سلفان تورا به پشتوانه ی آز برانگیخت از دیرباز به خواب وخیال. وباغ پدربزرگ مرا رعد وبرق نسوخت اگر آمدی برو برو به دلفارز جیرفت ورازهای نگفته ام را بپرس از خاک به جایی که گفته اند سرآغاز من است 10/10/1388
" نقش مردم"
می ستایم نقش مردم را به جیغ این قلم
می گشایم قلب دشمن را به تیغ این قلم
هر مقری رابخواهی فتح می خواهم نمود
با کلاهک ها یی از بمب بلیغ این قلم
من سر ِاین دشمنان را می برم با یاحسین
می شکافم حلقشان را با ستیغ این قلم
لاله هامی رویدازخاک وطن این روزها
چشمه ها می جوشد ازفرط دریغ این قلم
طرح عاشورایی صحرای میهن با امیر
شستشوی گرد میدانش به میغ این قلم
09/10/1388برابربا 13 محرم 1431
"خطبه ی رفراندم"
گر حکومت خواستار احترام مردم است
راه ِ حل ِ این معما در دل " رفراندم " است
اهل دین و معرفت با علم خود مستحضرند
گرنه حاکم تن دهد آیند ه ی دین "راندم" است
هر وقوعی علتی دارد همان علت کجاست؟!
ما که می دانیم عمدا ذکر آن علت گم است
ذبح شرعی هم نشد حیوان قدرت پس چرا
لاشه را خوردند ، دعواها سر ِ بخش دم است
قاضی القضات حتما در عدالت برتر است
نسبت این چارتن با حق مگر یک چندم است
فتنه ای کز تنگی آن حلقه می آید برون
آتشش افزونتر از بمب اتم یا هلیم است
پای چپ از حاکمیت را نمی باید برید
ضربه خورده مشکلش در انحراف "تاندم" است
فارغ از مرد و زنش مردانگی را ابتلاست
نیست پیدا که چه کس آقا چه کسها خانم است
اصل بیست و هفت قانون اساسی کفر نیست
فرق آن هم غرق خون از ضربه های اهرم است
"هرچه هست از قا مت ناساز بی اندام ماست"
سرو آزادی سرش در آسما ن هفتم است
هرکه توهین می کند بر دین حق ، نفرین به او
کار ها یی اینچنین از آدم سر در گم است
بهره ی ا بزاری از دین اشتباه است ای صنم!
" لعنت ا لله علیهم اجمعین " ها اهرم است
این نمایشها به اصل دین ، غرض آلودن است
بر همان دینی که قلب زنده اش خاک قم است
تا نگیرد جا میان جا ن نمی داند کسی
باده ی اصل ولایت را چه شوری در خم است
حق تعالی پرچمش را می دهد دست امام
بر فراز گنبدی والا که حال مردم است
خطبه ی رفراند مم شاید به خواب آید ولی
حتم دارم آسمان از چشمکش پر انجم است
عالمی را آب برد و اعلمی را خاک قم
این امیراز فرط درویشی به بحر گندم است.
08 /10/1388 (12 محرم 1431)
بعضی واژگان لاتین با معدل فارسی:
رفراندم= همه پرسی
راندم= غیرقابل پیش بینی
تاندم=زرد پی